Groen genot in 't Gevang

Groen zijn en groen doen. Ons Kafeetje in Doetinchem is het toonbeeld hiervan. Lokaal inkopen is daarin key. Soep als kliekjes-recept ook. Verder is groente de rode draad op de kaart. Niet uit afkeer. Wel omdat een dergelijke horecazaak in Doetinchem nog niet bestond. Ons Kafeetje laat zien dat groen niet synoniem is voor een hoog geitenwollen sokken gehalte. Dat verschillende stoelen aan tafel geen recycle-ratjetoe zijn maar huissferen ademen. En, dat iets groots vaak klein begint. In hun geval: met een foei-lelijke Bassie & Adriaan caravan.

Op de kleintjes letten

Jarenlang werkte Marlies in de jeugdzorg. Met veel plezier overigens. Toch vond ze haar baan lastig te combineren met haar moederrol. ‘De agressie en problematiek op het werk namen toe en escalaties beklijfden langer,’ vertelt Marlies. ’s Avonds met de jongens op de bank kruipen was voor haar dan niet altijd makkelijk. Haar gedachten dwaalden af met de kennis dat dit niet een vanzelfsprekendheid is bij ieder gezin.

Marlies nam ontslag. En dat was niet geheel zonder consequenties. ‘We hadden wekelijks €50,- te besteden voor de boodschappen,’ zegt ze. Vis en vlees stonden in die tijd dan ook niet op haar boodschappenlijstje. Koffie en wijn slechts af en toe.

Dromen zijn geen bedrog

Het thuis-zijn gaf haar rust. Ze werd - naar eigen zeggen - een fijner mens. Een leukere moeder. Toen de rust in verveling omsloeg besloot ze te gaan bakken. Taarten op bestelling. Taarten die dusdanig in de smaak vielen dat ze naar de KVK moest.

De KVK-krabbel bracht haar een stap dichter bij haar meisjesdroom: een koffiehuisje. Tussen het bakken door struinde ze Markplaats af om uiteindelijk verliefd te worden op de Bassie & Adriaan caravan. Hij was mooi van lelijkheid.

Dezelfde dag schitterde ‘ie al bij hun op de stoep. Ze knapte het op, kocht een koffiemachine en deed een baristacursus. Zo werd ze van menig bruiloft getuige. ‘Een eer en tegelijkertijd een hele klus,’ vertelt ze. Ze herinnert zich het volle ligbad waar ze de vieze vaat in verzamelde na een klus op locatie. Het was duidelijk dat Marlies’ culinaire succes meer ruimte nodig had.  

Van Twente naar de Achterhoek

Die ruimte vonden Marlies en Elkin met hun gezin in Doetinchem. De plek die ze op het oog hadden, beschikte namelijk over een schuur. Daar hadden ze hun caravan in kunnen stallen. Maar dat deden ze niet. Ze namen afscheid van het koffiehuisje en besloten de schuur om te bouwen tot kookstudio. Hun ondernemersplannen kwamen hiermee in een nieuwe fase: gasten konden voortaan naar hun toe komen voor culinair genot.

De verbouw-verhuis-fase

Het werd 2020. Het werd corona. En het werd 2021. Hun kookstudio was ondertussen verbouwd tot B&B. En hun culinaire ondernemerswens omgezet in een fysiek pand aan de rand van de stad. Vanaf de Spinbaan - dichtbij het gemeentehuis van Doetinchem – gingen ze voortaan hun duurzame visie verspreiden. Het was een zachte landing na een roerige periode. ‘Soms zelfs iets te rustig,’ vertelt Marlies. Toen in 2023 dan ook ’t Gevang op hun pad kwam, konden ze niet weigeren. Een grote stap. In ruimte, locatie en financieel opzicht. Zou Doetinchem het niet-standaard concept écht kunnen omarmen?

 Uitgesproken plek, uitgesproken uitbaters

Ons Kafeetje huist ondertussen al drie jaar in een van de oudste gebouwen van de stad. De voormalige gevangenis dateert namelijk uit 1766 en is opgetrokken uit delen van de oude stadsmuur. Het hoge rechthoekige pand valt op. Helemaal in combinatie met de boogvormige glazen pui als entree.

Maar goed. Eenmaal binnen moet de aantrekkingskracht worden omgezet in liefde. Inmiddels durven Marlies en Elkin te zeggen dat ze het hart van menig Doetinchemmer hebben veroverd. ‘Tuurlijk kregen we vaak de vraag of we een saucijzenbroodje hadden,’ vertelt ze. ‘Daar hebben we geen concessies in gedaan. Een frisdrank-vrije kaart hebben we - met Fritz - wel moeten laten varen.’ Verder prikkelen ze hun gasten maar wat graag met een bietjes- en courgettetaart. Hun variatie op respectievelijk de red-velvet en limoentaart: minder suiker, meer groente, heerlijke smaak.

De groene koffiebar

De afleveringen van de Keuringsdienst van Waarde dragen bij aan hun bewuste inkoopbeleid. Ze vinden het belangrijk ingrediënten te kiezen met een duidelijke herkomst. Met het fruit van De Stokhorst, de Jerseymelk en de bonen van Zwarte Koffie komen ze een heel eind. ‘Al blijven we voor bijvoorbeeld suiker afhankelijk van de supermarkt,’ stelt Marlies realistisch. Liever nog gaan ze volledig biologisch. Maar dat heeft een ander prijskaartje.

Hun groene visie gaat verder dan de kaart. Kringloopvondsten kleuren het interieur. Neem de grote weegschaal die als bloempot dienstdoet. De verschillende stoelen die samen toch weer een warm geheel vormen. Maar ook de ruilkast waar kleding van Bij Mevrouw de Vries in hangt. Het is een podium voor het no-waste gedachtegoed: kleding een tweede kans geven. Of een derde. Het is de ondernemers-synergie waar Marlies en Elkin warm voor lopen.

De ongehinderde ondernemersdrive

Getriggerd door de dynamiek van het leven: het ondernemen is eigenlijk nooit af. ‘Dit heb ik echt onderschat,’ geeft Marlies toe. ‘Ik had gedacht dat na een jaar bikkelen het werk minder zou worden.’ Maar nee. Er is altijd wel een reden om toch zelf de trap schoon te maken – want, zo klaar. De dienst van de zieke werknemer over te nemen – want, de cappuccino’s serveren zich niet vanzelf.

Daarentegen doet het haar ontzettend goed te zien hoe haar mensen groeien. Hoe ze met een praatje bijdragen aan de huiselijke sfeer. En, hoe degenen met een afstand tot de arbeidsmarkt zich tot een vaste kracht ontwikkelen. ‘Al vliegen ze soms ook uit. En dat is helemaal prima.’

Hart voor zaken

Bij Ons Kafeetje weten ze dat bestaansrecht gedeeltelijk afhangt van de mate van vernieuwing. Waarom een kopie zijn van het bestaande? Maar ook, dat het moet kloppen. Het verhaal. De oprechtheid. En, de cijfers.

Zijn ze nu klaar met dromen? Welnee. ‘De stad heeft nog geen desembakkerij.’ Marlies lacht.

* Headerfoto Marlies & Elkin Coppoolse gemaakt door Jeffrey Ruesink